Een écht Kerstverhaal dicht bij huis....

Het was begin december van dit jaar.
Een dierenarts werd gebeld met de boodschap dat in de buurt van het containerpark in een Vlaamse gemeente al een hele tijd een hondje rondzwierf dat "overlast" bezorgde. Aanvankelijk ontving hij verwarrende informatie maar één ding was zeker, in de buurt werd door alle buren regelmatig een hondje gezien dat elke nacht onder dezelfde boom sliep op het terrein van een verlaten woning. Dit huis was een "aantal" jaren geleden verlaten door zijn bewoners die verhuisden. Het hondje hadden zij niet meegenomen. Het was trouw gebleven aan "zijn thuis" en waakte, soms huilend als een wolvenjong, soms blaffend naar ieder die te dicht in de buurt kwam. De dierenarts bracht ons op de hoogte en vroeg om hulp.

Toen we informeerden of er iemand dit hondje te eten gaf werd verteld dat hij elke dag een hele wandeling deed op zoek naar voedsel. Sommigen wisten te vertellen dat de plaatselijke bakker hem of haar regelmatig een croissant toestak, anderen vertelden ons dat hij al eens was gezien op een voederplek voor zwerfkatten. En nog iemand zag hem regelmatig paardenuitwerpselen opeten...

Het was duidelijk dat de hele buurt op de hoogte was van het bestaan en het overleven van dit achtergelaten hondje ... men was het erover eens dat 'er iets moest aan gedaan worden'... "omdat het teveel lawaai maakte ... omdat men mekaar ervan beschuldigde dat het van hem of haar was en dat deze het hondje niet zo maar kon laten loslopen... omdat het waarschijnlijk een 'wilde' hond was"...
Zelfs de wijkagent was op de hoogte en noteerde "de klacht" maar verder kwam het niet...
De dierenbescherming erbij halen was voor de buren een dilemma... Het hondje was niet erg jong meer, wat zou er mee gebeuren? En mochten ze dit wezen zijn of haar 'vrijheid' afnemen?
Vele klachten, buren met ongenoegen maar zonder enige daadkracht...
En ondertussen overleefde dit hondje de koude, de honger en de eenzaamheid, in "vrijheid"...

We namen contact op met een dame die een vangkooi bezit. Een vangkooi om vooral zwerfkatten te vangen om ze te laten steriliseren.
Nina was onmiddellijk bereid om de vangkooi te gaan plaatsen op het terrein van de verlaten woning maar dit terrein was onlangs aangekocht door de buurman die de dierenarts had gebeld. Er werd onderhandeld en afgesproken dat hij mee de vangkooi zou in de gaten houden. Hij vertelde dat hij het beu was om met de regelmaat van een klok een politiecombi voor de deur te krijgen met de vraag waarom hij "zijn" hondje niet binnen de omheining van zijn tuin kon houden....

De dierenarts had het hondje ondertussen ook zelf kunnen zien. Het was tot op een afstand van 3 à 4 meter genaderd, een leuk zwart-wit Jack Russel-type hondje, met een lief kopje en helemaal niet agressief. Wel waakzaam. Eén van de oogjes bleek duidelijk aangetast, het zag er wit en troebel uit. Het hondje leek niet jong te zijn maar het leven buiten in regen en wind veroudert mensen en dieren sneller...

Nina en rescue collega Sarah besloten dat het nu lang genoeg geduurd had. Iedereen vond het erg voor dit hondje maar niemand deed er concreet iets aan. De winter had zich tot nu toe mild opgesteld maar dit zou niet blijven duren... Zij spraken af om dagelijks tot drie maal toe vers en geurig voedsel te komen leggen in een spoor naar de vangkooi en achteraan in de kooi zelf. In de hoop dat het hondje zich snel zou laten vangen. In dit geval zou de honger hem of haar zeker helpen... En toen ging het stormen en regenen, en een week later werd het 's nachts bitter koud. 's Nachts vroor het tot - acht. Het was duidelijk dat dit hondje, hoewel een echte "survivor", gevaar liep om dood te vriezen.
Het voedsel in de aanloop van de kooi was dagelijks opgegeten. De hondenpootjes rond de kooi waren duidelijk te zien. Het was nog louter een kwestie van tijd en volhouden...

Sarah en Nina reden dagelijks vele kilometers heen en weer, en combineerden dit met het zorgen voor zwerfkatten en hun job. Een hele taak dus die alleen mensen met een hart van goud volhouden. 
Hoewel het lang begon te duren en ze zich steeds meer zorgen maakten om het "welzijn" van dit hondje, gingen deze dames door met de overtuiging en hoop die bergen helpt verzetten...
Net wanneer zij begonnen te twijfelen of dit hondje niet te slim was om zich aan een vangkooi te laten vangen, keerde hun aller geluk. Was het de uitputtende kou of de grote honger? 
Na enkele weken van geduldig vertrouwen wekken door elke dag rond dezelfde tijd lekker voedsel te gaan neerleggen, werden de dames gebeld met het bevrijdende nieuws dat het hondje in de kooi zat...
Nina en Sarah snelden toe want de koude was nu een echte bedreiging voor het arme schaap. Het hondje werd met kooi en al in de auto geschoven. En toen kwamen de tranen....

Het hondje werd naar "huis" gebracht waar hij, want het bleek om een zachtaardig reutje te gaan, eindelijk tot rust zou kunnen komen. Eerst was er angst. Maar geen agressie.
Het mannetje aanvaardde zelfs streeltjes en genoot van de huiselijke warmte. Hij verliet onder geen beding de kooi. Het was duidelijk zijn plekje, zijn veilig oord. Hij sliep twee dagen aan één stuk. Het was het grootste geschenk om hem te zien genieten van de warmte en de rust die over hem waren gekomen. Niet meer hoeven waken, niet langer alert moeten rondlopen, niet langer angst voor mensen en auto's en andere gevaren, niet langer moeten rondzwerven op zoek naar voedsel of iets om weer even mee verder te kunnen. De maanden, zelfs jaren van complete verwaarlozing en trouw aan zijn "thuis" hadden hem al vele keren het leven kunnen kosten.
Maar dit kereltje heeft iedereen doen versteld staan. Wat een overlever!

Langzaam wonnen Sarah en haar man zijn vertrouwen. Ze noemden hem Dax, een toepasselijke naam voor dit ventje dat zo lang dakloos was geweest... Dax leerde voorzichtig uit de kooi komen, zijn nieuwe omgeving verkennend. Eén keer die drempel overschreden werd hem een tuigje om gedaan en leerde hij aan de leiband ook de buitenomgeving kennen. Kleine stapjes voorwaarts met een enorme impact voor Dax maar ook voor zijn redders.
Er werd hem rust gegund en alles verliep op zijn tempo. Zijn Nieuwe Geluk was geboren. En dit maakte ook Sarah en haar man diep dankbaar en gelukkig.

De lieve en gewetensvolle dierenarts stelde voor om Dax na een tijdje toch eens te onderzoeken. Dax bleek erg mager en niet zo jong meer. Moeilijk om zijn leeftijd precies in te schatten maar één oogje had duidelijk verzorging gemist. Op termijn zal dit oogje waarschijnlijk zelfs moeten operatief weggenomen worden.
Op het eerste zicht stelt Dax het relatief goed. Een verzorgende wasbeurt zal hem zeker deugd doen. Alles op zijn tijd natuurlijk.
Dax is nu aan het wennen en leert elke dag dat het leven bij mensen in huis erg aangenaam kan zijn.
Waar hij eerst niet uit zijn bench durfde komen begreep hij snel dat er nog andere hondjes bij dit gezin wonen. En poezen ook... Dax kreeg de vrijheid om zelf te kiezen wanneer hij de stap van bench naar wereld zou zetten ... en dat deed hij ook.
Kerstavond zou geen kerstavond zijn zonder een wonder. Plots kwam dappere Dax vanuit de keuken waar zijn veilige bench stond, naar de living en keek aarzelend rond, zich richtend op de stemmen van zijn nieuwe adoptiefamilie. Toen hij ze met zijn allen in de sofa zag zitten snuffelde hij eerst even rond, keek dan vragend op en liet zich zacht oppakken om tussen Sarah en haar man zich neer te leggen. Dax had de klik gemaakt. Hij was eindelijk thuis. Samen met de drie andere geredde hondjes, zijn nieuwe familie.

Dankzij de geweldige inzet van twee fantastische vrouwen die zich niet lieten afschrikken door de stormachtige regen en de daarop volgende kou, het lange wachten, het steeds weer nieuwe middelen zoeken om Dax in de vangkooi te lokken, is dit wonder waar kunnen worden...
En dit na jaren van onverschilligheid tegenover dit hondje dat deel van het landschap werd zonder dat iemand zich om dit achtergelaten kereltje bekommerde. En wanneer buren zich ergerden om de "overlast" die dit ventje bleek te vormen, werd de politie gebeld ... Alsof Dax diende verwijderd als een gevaar, een wilde hond...

"Wilde honden" in ons land zijn "door mensen gedumpte honden". Honden die een thuis hadden maar niet langer gewenst zijn. En aan hun lot overgelaten en achtergelaten worden. Vaak komen ze in een asiel terecht en wordt er voor hen een nieuwe thuis gezocht. In het geval van Dax werd hij niet alleen achtergelaten toen zijn baasjes verhuisden. Hij werd bovendien ook door een grote groep buren in de steek gelaten. Tot er toch iemand initiatief nam.
Een warm gebaar met mooie gevolgen... Dankzij Sarah en Nina die doorbeten en niet opgaven. Zij zouden dit ventje niet in de steek laten en dat hebben ze ook niet gedaan. 
Dankbaar om zo veel mededogen en inzet, een waar antigif in deze barre tijden van egoïsme en verarmend materialisme, willen we Dax en zijn nieuwe familie héél veel Geluk toewensen.
Hij zal ongetwijfeld zijn redders in nood nog erg trots maken met zijn evolutie.
Dàt is wat liefdevolle inzet kan teweegbrengen...

 

DANK JULLIE WEL voor DAX!

 

 

 

 

 

 

Projecten

Loving Rescued Animals vzw

  ook LoReA vzw, staat voor het helpen van zwerfhonden uit enkele Spaanse opvangen, o.a. de opvang van Pilar in…

SOS Animales Sagunto

                         Een asiel in de regio van Valencia, waar…

Katten-T-Huis

    "Als alle mensen zouden beseffen dat de liefde van een dier onvoorwaardelijk en eerlijk is .. en geen…

de Katten-brigade

Twee enthousiaste meiden maken het verschil.  Reeds meerdere jaren ontfermen zij zich belangeloos over zwerfpoezen.  Hun grootste bekommernis is zoveel…

Perdito VZW

vzw Perdito  (Oostende) biedt een kans op een waardig leven aan paarden die omwille van medische, familiale of gedragsmatige problemen…

ADMA Zwerfpoes

  Dit is geen asiel maar een opvangproject in de regio Mechelen, die een kans geeft aan thuisloze poezen. Vondelingen,…

FSPCA

      FSPCA, Federal Society for the Protection against Cruelty to AnimalsIn een charmante vierkantshoeve in Pepingen werken Ingrid…

Zoeken

ALiS op Facebook



Copyright © 2013. All Rights Reserved.