In het voetspoor van een grote dame

Dagboek van Katrien

Carmen Andres de Gallego, een dame met een héél groot hart voor dieren en laatste hoop op redding voor de viervoeters in Sagunto en omliggende dorpen.  Dieren die bedreigd worden door de dieronvriendelijke hondenvanger/doder die in deze contreien op jacht gaat om zoveel mogelijk honden op zijn lijst te zetten, waarvoor hij dan rijkelijk wordt betaald door de gemeente.  Alle honden die worden opgemerkt, gemeld of gevonden in gelijk welke toestand worden in het asiel van Carmen welkom geheten.  Ze vinden een veilige tijdelijke thuishaven, sommigen worden geadopteerd, anderen blijven jarenlang omdat niemand hen wil...

donderdag 18 april
De grote dag is aangebroken, ik reis af naar Sagunto in de regio van Valencia.  Na een behouden vlucht word ik opgevangen door Carmen.  Een emotioneel weerzien, tranen vloeien terwijl we naar de parking lopen.  In de auto word ik al meteen begroet door Senta, de kleine herdermix, en Pusa, de schaduw van Carmen.  Onmiddellijk krijg ik al een idee van het hectische van een doorsneedag voor Carmen! Voortdurend word zij opgebeld, onze gesprekken worden constant onderbroken.  We rijden even om naar een grote winkel en schaffen haar een fototoestel aan, een anoniem geschenk van iemand uit België.  Haar oude fototoestel weigerde dienst en we willen toch allemaal foto's zien nietwaar?!  Carmen is onder de indruk van zoveel goedheid en genegenheid vanuit België.

Na kennismaking met een eerste vrijwilligster en het omwisselen van de afhaalauto naar de eigen 'perro mobil' banen we ons een weg naar het asiel.  Doch alweer een oproep ... een pupje vastgebonden voor de supermarkt.  Omstaanders melden dat het beestje vast zit aan een boompje met daarbij zijn dekentje, een zak voeding en zijn leiband.  Natuurlijk gaan we meteen kijken, het pupje is echter al verdwenen, we hopen dat een barmhartige Spanjaard het heeft meegenomen en het een beschermend thuisje geeft.

Bij valavond komen we aan bij het asiel.  De honden slaan alarm van zodra de perro mobil het hobbelige wegje opdraait ... ik stap uit en de eerste indruk is overweldigend ... ik zie een gebouw zonder dak uitsteken boven de appelsienboompjes ... en véél geblaf.  We hobbelen verder en mijn mond valt open bij de eerste aanblik op het asiel .... volledig opgebouwd met recyclagemateriaal .... en honden die me met open pootjes verwelkomen!  Terwijl ik met grote ogen rondkijk is Carmen alweer aan de slag ... dagelijkse medicatie, laatste verzorging van de zieke honden.  Rond 00u15 kom ik eindelijk aan bij mijn tijdelijke verblijfplaats.

vrijdag 19 april
Carmen pikt mij 's morgens op en we rijden onmiddellijk naar kandidaat-adoptanten.  Er wordt gepraat over hoe, wat en welke hond ze zoeken.  Ondertussen stoppen de telefoonoproepen niet en Carmen moet overhaast naar het asiel, daar is ook iemand aangekomen op zoek naar een hond.
De vrijwilligers Patri en Irigna zijn al aan de slag.  Het asiel kan rekenen op verschillende vrijwilligers, doch niet allen komen in het asiel helpen. sommigen doen de marktjes, anderen maken spulletjes om te verkopen, enkelen helpen bij de thuisopvang van honden en/of poezen, nog anderen organiseren optochten, enz.  In het asiel zijn er meestal 2 vrijwilligers aanwezig.  Om alles proper te krijgen zijn ze bijna 3 uur in de weer. Drollen rapen, eten geven, water verversen en tussendoor zoveel mogelijk knuffelen met de honden.  Ondertussen gaat er een adoptie door, Carmen geeft de nodige inlichtingen, maakt de papieren klaar en is eventjes stil wanneer Agustin met zijn nieuwe baasjes uit het zicht verdwijnt.Geen tijd om op adem te komen, de volgende auto komt op het terrein met daarin 2 grote honden.  Twee vrouwen komen hun honden afgeven, hun buitenhuis is verkocht en dus de honden zijn op overschot.  Charlie en Jack, 2 labradors, Jack moet naar binnen worden gedragen. Ze zien er goed verzorgd uit, gezondheidsboekje afgegeven en papieren worden ingevuld ... we hebben moeite met het verhaal.  Weer twee dieren die na jarenlange trouw de aarde vanonder hun pootjes wordt weggeveegd.  Ze gaan naar de quarantaine afdeling.  En terwijl we nog napraten staat Mario binnen ... of we plaats hebben?!? Hij raapte net een Amstaff mix meisje op met twee pups, ze zaten in het midden van een weg.  Het teefje zit geduldig te wachten, vergeven van de teken en is mager.  Haar twee pupjes scharen zich achter haar doch zijn lief.  Ze krijgen allemaal de eerste parasietenbehandeling. Mario, die ook vrijwilliger is, neemt ze mee naar huis en zal ze voorlopig bij hem met de beste zorgen omringen, het asiel zit tsjokvol.  Ondertussen is de vrachtwagen aangekomen met een pallet hondenbrokken, alle zakken moeten naar binnen worden gedragen.
Carmen wenkt me, we gaan met spoed naar de dierenarts, Itxaso wordt alsmaar magerder ondanks haar behandeling voor een vermoedelijke vergiftiging.  Haar stoelgang baart Carmen zorgen doch de dierenarts neemt de grootste angst weg, dit zou een reactie zijn op de medicatie en die aanduidt dat het werkt ... oef.  Aldoor rinkelt de GSM van Carmen ... om gek van te worden ... hoe houdt zij dit uit?!
We rijden naar Gilet, waar twee galgo's in opvang zitten wegens plaatsgebrek in het asiel. Moeder en dochter, twee prachtige galgo's.  Eentje heeft een wonde, we ontsmetten en smeren er een laag ontsmettende zalf op.  Jammer genoeg moeten deze twee honden met spoed weg uit dit tijdelijke opvanggezin, maar eerst moet er geld bij elkaar gesprokkeld worden om de twee sterilisaties te laten uitvoeren, pas dan kunnen ze naar het asiel komen.
We rijden terug naar het asiel, ik maak kennis met de honden in de buitenkennels die me één voor één welkom heten, ik word belikt, besnuffeld en goedgekeurd ... en of ik wil spelen???!
Het is al laat geworden en de medicatie en prikjes moeten nog uitgedeeld worden aan de honden met problemen.  De behuizing van de pupjes ...(de badkamer van Carmen dus) wordt voor de zoveelste keer vandaag drollenvrij gemaakt, het kleine buitenkenneltje wordt ook nog eens onder handen genomen door Carmen en dan hebben we het wel bijna gehad.
Alweer een hectische en vermoeiende dag achter de rug en ik val als een blok in slaap... het is na middernacht!

zaterdag 20/04
Vandaag staat een samenkomst met de vrijwilligers op stapel.  De paëlla die buiten wordt klaargemaakt zal een mooie afwisseling zijn.  Ondertussen gaat de dagelijkse routine door.  Ik vergat te vertellen dat de vrijwilligersploeg gisteren een recordaantal van 70 honden heeft verblijd met een wandeling in de omgeving!  Kennels worden gekuist, medicatie gegeven, Carmen rijdt af en aan als gevolg van de eeuwige oproepen.  De dame van de poezenopvang komt langs ... of Carmen nog medicatie heeft, voeding en ontvlooiing?!  Ook dit valt onder SOS Animales Sagunto.  Alle dieren die privé worden opgevangen worden door het asiel ten laste genomen en van alles voorzien wat nodig is.
De paëlla is klaar en we gaan eindelijk aan tafel ... we bespreken wederzijds de verwachtingen, hun manier van werken en ik probeer duidelijk te maken hoe we het beste kunnen samenwerken om hulp te krijgen buiten de grenzen van Sagunto.  Iedereen is blij met de hulp die vanuit België komt en het geeft wat moed voor de toekomst.

Dit asiel mag niet ten onder gaan ... niet na wat ik allemaal heb gezien, de inzet en liefde voor de dieren die allen tentoon spreiden.  Er worden dit dag nog twee hondjes geadopteerd, na de avondverzorging van de ziekenboeg val ik om 23u in bed.

zondag 21/04
We moeten alweer vroeg op het appèl zijn, vandaag wordt een wedloop georganiseerd en het asiel mag een kraampje zetten.  Ook een paar honden mogen mee, ze krijgen allemaal een bordje met SOS Sagunto om, grappig is het wel ... en enthousiast zijn ze ook.  Ik ontdek het kraampje en maak kennis met de doe-het-zelf- en knutselvrijwilligersgroepje.  Ik leer Yasmina en nog enkele andere vrijwilligers kennen die zich vooral ontfermen over de pupjes en kittens met weinig overlevingskansen.  Deze vrijwilligers offeren hun tijd op om dag en nacht te zorgen voor flessenpupjes en -kittens.  Een huzarenstukje als je het mij vraagt!  Dit zijn dan meestal de beestjes die gevonden worden in erbarmelijke omstandigheden, zoals vuilcontainers en struikgewas, ofwel zijn het beestjes die niet in het asiel terecht kunnen wegen ziekte.  Er worden bij SOS Sagunto geen dieren geëuthanaseerd, tenzij uitdrukkelijk aangegeven door de dierenarts en er geen andere redding mogelijk is.   Het kraampje trekt veel kijklustigen en toch ook enkele kopers. 
In de namiddag wanneer alles wordt opgeruimd, Carmen constant af en aan reed, de honden weerd naar het asiel worden gebracht, neem ik tijdelijk afscheid... Morgen weer een nieuwe dag.

maandag 22/04
Via de Belgische steungroep op facebook hadden we geld ingezameld voor ontvlooiing.  Die spullen worden vandaag geleverd.  Bedoeling was vlooienpipetten aan te kopen maar bij nader inzicht bleek dit niet zo interessant te zijn.  Carmen opteerde voor vlooiensprays waar bij iedere binnenkomer, opvanger of zelfs na een wandeling gebruikt wordt van gemaakt. 
Het asiel wordt wekelijks ontsmet met een bepaald middel en er wordt verder veel gepoetst met bleekwater, een uiterst effectief middel om ziektes buiten te houden.
Carmen houdt zich voor alle honden aan 1 merk hondenbrokken, de ervaring heeft geleerd dat dit veel problemen voorkomt, geen braken, geen diarree enz...

De zoveelste oproep, Carmen wenkt me om mee te gaan.  De politie van een naburig dorp vraagt haar een hond op te halen die ze op straat oppikten.  We ontmoeten een klein wit/zwart hondje, een uiterst vriendelijk teefje met hele dikke gezwollen tepels die roodgloeiend staan, we noemen haar Soria.  Het ziet ernaar uit dat ze heel recent pupjes heef gekregen, maar de politie heeft niets gevonden.  Carmen vertelt dat sommige teefjes bij een eerste worp zoveel schrik hebben en niet weten wat er aan de hand is dat ze de pupjes achterlaten of zelfs opeten.  Dit had ik zelf ook nog nooit gehoord ....!  We snellen ermee naar de dierenarts waar ze de nodige behandelingen krijgt.
Terug aangekomen bij het asiel staan er adoptanten te wachten.  Het ganse administratieve pakket wordt afgewerkt en Sada (een klein podenco meisje) mag mee naar haar nieuwe thuis.  Er zijn die dag nog twee adopties, de balans helt echter naar meer binnenkomers dan adopties.  Er worden constant teefjes binnengebracht met pupjes, maar er is géén plaats ... er worden oplossingen gezocht voor tijdelijke opvang.
Het is rustig deze week vertelt Carmen mij .. rustig???!!

dinsdag 23/04
Ik mag vandaag een heel klein beetje langer slapen, want we gaan vandaag Nuca, een grote zwart/witte hond, naar haar nieuwe thuis brengen.  En ondertussen ook kijken of zijn nieuwe vriend haar aanvaardt, anders gaat het gelijk rechtsomkeer.  We rijden naar een dorp buiten de Sagunto grenzen en een oudere man wacht ons op.  Een statig doch vervallen huis met groot hek en vele waardevolle antieke stukken geeft haar geheimen prijs.  Zoals veel gebeurd in Spanje wonen vele honden bij huizen als bewaking.  Ze worden daarom niet altijd slecht behandeld, maar daar wilden we toch wel heel zeker van zijn!  De hond des huizes/terrein bleek heel goed verzorgd te zijn, een goed gevoed dier met glanzende vacht, voorzien van alle hondenluxe en vooral veel ruimte.  Ons gevoel gaf aan dat het goed zat.  Later belde Carmen om te weten hoe het ging ... uitstekend, geen problemen.  De dame die de broer van Nuca heeft geadopteerd woont in de omgeving en zij zal een oogje in het zeil houden.  Als er problemen zijn komt Nuca terug naar het asiel.

De dag kabbelt verder en terwijl de dagelijks routine plaatsvindt ga ik me verdiepen in de toestand van het asiel, de gebouwen, de omheiningen, benodigdheden, tekortkomingen, dromen ... Ik neem foto na foto, duik onder in de sfeer, in de vriendelijkheid van iedere hond en ik beloof hen dat we achter hen staan en we alles gaan doen om hen nog meer te helpen!

woensdag 24/04
Vroeg dag want ik wil even naar de markt.  Nu ik gezien heb in welke primitieve omstandigheden Carmen leeft en ze werkelijk alles aan de honden geeft, zichzelf daarbij helemaal in de kou laat staan, wil ik haar verrassen.  Op de markt koop ik enkele makkelijke kledingstukken.  Carmen was verbaasd maar héél blij met deze verrassing.

We gaan op pad en ik laat me leiden door Carmen en haar oproepen, tot er een vreselijk telefoontje kwam van Carlos ...  drie honden lagen dood, vergiftigd.  Ik zag Carmen zoals ik ze nog nooit heb beleefd ... een scheldtirade, tranen, woede, onmacht ...  We snellen naar de plek en wat we daar zien is niet mooi, drie mooie grote honden ... dood!  Dit is het terrein waar Carmen en haar vrijwilligers enkele dagen geleden drie pupjes hadden gered van een nestje van vijf.  De moeder leeft in een klein groepje honden op dat terrein.  Achter deze moeder en haar gevolg azen ze als lang, alle pogingen om deze dieren te vangen zijn tot op heden mislukt.  Carmen belt de plaatselijke politie en aanverwanten om deze gruwel te melden, ook belt ze de plaatselijke krant en vertelt het verhaal.  We doen een poging om de twee overblijvende pupjes te vinden zodat we tenminste deze jonge leventjes kunnen redden. Maar de moeder en haar compaan zijn zeer wantrouwig en lopen weg, om daarna weer bij hun dode vrienden te komen staan...  Verslagenheid bij iedereen en we zijn allemaal geen stuiver meer waard, de emoties lopen hoog op om zoveel onmacht en onrechtvaardigheid.  Het laat ons de ganse dag niet meer los, we knuffelen de drie pupjes in de badkamer, dit is onze enige troost.. Intussen worden twee honden teruggebracht die enkele dagen geleden geadopteerd werden, de uitleg waarom is ronduit flauw te noemen, deze diertjes kregen gewoon geen kans om aan te passen... geen geduld pfffff...

Eindelijk een positieve oproep, het baasje van Soria is gevonden.  We rijden met haar dus terug naar het dorpje waar we ze twee dagen geleden moesten ophalen.  We gaan snel iets eten, want intussen weet ik al dat de hongerigen spijzen enkel gebeurt als er effe tijd voor is ... en net toen we ons broodje hadden besteld gaat Soria uit de bol, we wisten niet goed waarom, en dan zien we een dame in een electrische rolstoel met op haar schoot een mopshondje .... Soria herkende haar bazinnetje! Het werd een blij en emotioneel weerzien. Eindelijk een happy end!

Morgen komt het afscheid en ik ga iets vroeger dan normaal naar Carolina, mijn gastvrouw waar ik deze week verbleef, zij heeft me als een engel vertroeteld ... de valies wordt gemaakt ... ik ben triest...

donderdag 25/04
Ik word opgehaald door mijn twee hartsvrienden, Carmen en Paco, die me naar de luchthaven brengen.  Paco rijdt terug, Carmen weigert en blijft bij mij tot de laatste minuut.  Om terug te keren naar het asiel zal ze wel bus en trein nemen zegt ze.  We maken van de tijd gebruik om na te praten over de voorbije week, over wat nodig is, over haar droom, over .. en dan moet ik weg, hevig uitgezwaaid door Carmen en met de vraag, wanneer kom ik terug?!?

Als ik aankom in Brussel en mijn eerste sigaretje aansteek bel ik Carmen ... zij kwam net aan in het asiel .... ze had er net zolang over gedaan om terug te geraken, als ik ben ingescheept en terug gevlogen naar België ... wat een kanjer van een vrouw!

Weetjes

  • Radu Termure's shelter
    Radu Termure's shelter We'd like to introduce you to an extraordinary man... Even as a child, Radu was a protector of helpless animals. Today, he has swapped his life as successfull businessman in the years that followed the fall of the communist regime, for a life fully dedicated to stray animals. Radu has never turned his back on a dog or cat in need of help.But in recent years, the number of dogs in his shelter has increased tremendously. This is partly as a consequence of the 2013 law in Romania which legalised the catching and killing of straydogs. Every time a dog…
  • Don't let the time stand still
    Don't let the time stand still "I just love my adopted rescued dogs. They make me happy and I hope I make them happy. They were saved from a miserable life only because I offered them my home and my heart. I accepted them just the way they are. The same way they had to accept me..."Karen   For more than 10 years now, a man has been fighting for the life of every dog that he can save in a country that hunts them down to kill them. He rescues them, cares for them, feeds them and makes sure that they are ready for adoption.…
  • Duolegaat / Schenking
    Minder successierechten betalen door goede doelen te helpen .... Bij het overlijden van personen die geen erfgenamen in rechte lijn hebben (kinderen, kleinkinderen, ouders), lopen de successierechten al gauw zeer hoog op. Door een wettelijk toegelaten techniek toe te passen bestaat de mogelijkheid het nettobedrag van uw erven flink te verhogen EN waarbij u tegelijkertijd een goed doel naar uw keuze steunt: dit is het duolegaat.    Lees meer hierover >>>   DUOLEGAAT              
  • Douce Zeïna
    Douce Zeïna Bien qu'issue d'amour, de solidarité et d'espoir, tu es née dans un monde dur.  Dans ton corps jeune et magnifique habite une âme de poulain sensible. Une jument exemplaire s'occupe de toi.  Elle te nourrit et t' apprend à brouter, courir et aimer l'attention des petites et grandes personnes.  Elle t'a appris à t'approcher des gens, lentement et en restant sur tes gardes. La confiance, ça s'apprend peu à peu... Cette confiance naissante a été brisée la nuit dernière de façon extrêmement cruelle par une ou plusieurs personnes. Elles t'ont attaquée à coups de couteaux, une vingtaine de fois ..…
  • In het voetspoor van een grote dame
    In het voetspoor van een grote dame Dagboek van Katrien Carmen Andres de Gallego, een dame met een héél groot hart voor dieren en laatste hoop op redding voor de viervoeters in Sagunto en omliggende dorpen.  Dieren die bedreigd worden door de dieronvriendelijke hondenvanger/doder die in deze contreien op jacht gaat om zoveel mogelijk honden op zijn lijst te zetten, waarvoor hij dan rijkelijk wordt betaald door de gemeente.  Alle honden die worden opgemerkt, gemeld of gevonden in gelijk welke toestand worden in het asiel van Carmen welkom geheten.  Ze vinden een veilige tijdelijke thuishaven, sommigen worden geadopteerd, anderen blijven jarenlang omdat niemand hen wil... donderdag 18…

Zoeken

ALiS op Facebook



Copyright © 2013. All Rights Reserved.